• 03.05
    2018

    Allgemein, اخبار


    در ایران امّا ماجرا یکسر رنگی دیگر گونه دارد . در سرزمینی که حدّاقل دستمزد کارگر ، مطابق آمار رسمی ، چهار برابر پایین‌تر از خط فقرِ سیاه است و پرداخت همین دستمزد ناچیز گاه شش ماه و هشت ماه و بلکه یک سال به تعویق می افتد، پاسخ هر اعتراض حق‌طلبانه و هر اعتصاب کارگری ، سرکوب است و سرکوب است و سرکوب. کارگر از حق ایجاد تشکل‌های مستقل و آزاد محروم است و کارفرمایان و گردنه‌گیران دین‌پناه ، غرق در ثروت و ناز و نعمت در حال انفجارند… و سرانجام ، حاکمیت هر سال می کوشد با اعلام «هفته‌ی کار و کارگر» به هر بهانه و به لطایف الحیل، روز اول ماه مه را لوث کند و از به خیابان آمدن کارگران به ضرب چماق سرکوب جلوگیری کند….ادامه


*